با سلامي و درودي ديگر ، اين هفته هم با معرفي دو شاعر جوان ديگر كه لطف كردند و اشعارشان را فرستاند، در خدمت شما هستم ، فقط از شما خوانندگان گرامي صميمانه تقاضامندم كه به منظور ارتقا كيفيت اشعار ، و با توجه به رسالت و هدفي كه اين وبلاگ دنبال ميكند ، در قسمت ثبت نظرات به نقد اشعار بپردازيد :

معرفي شاعر 16

مهناز پيشدار

... اين دوست عزيز بدون اينكه بيوگرافي خودشان را بفرستند ، نمونه اي از اشعارشان را فرستادند كه ضمن تشكر از ايشان با هم ميخوانيم:

                                                شب برايم خاطرات تلخ را دنبال كرد

                                روزهاي پر غروب زندگي را ياد  كرد

                                عشقها و اشكها را مشق هر ديوار كرد

                                رويش عشق تو را در شوره زار سينه ام هموار كرد

                                شب برايم گفته ها ، ناگفته ها تكرار كرد

                                بوسه شيرين هوس آلود را انكار كرد ...

                                شب برايم رازهاي خفته را بيدار كرد،

                                حسرت ديروز و فردا را دوباره ياد كرد...

معرفي شاعر 17)

امين ترابي

ارديبهشت 1365

دانشجوي كارداني پيوسته كامپيوتر

من در يك صبح بهاري كه نسيم رمضان شكمهاي گرسنه را نوازش ميداد؛ به جمع خاكيان آمدم...

                                                بغض باران

                                            با الهام از مريم حيدر زاده

                                آسمان خيس ترين لحظه باراني بود؛

                                باز هم جاي تو در كنج قفس خالي بود

                                قصرها ساخته ام از دل پر احساسم،

                                ولي اي كاش به راه تو همين كافي بود

                                كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم،

                                نوع رفتار من و لحن تو انساني بود ...

                                در تقلاي دل و حسرت اين بي آبي،

                                كاش در دهكده عشق فراواني بود،

                                ميروي خسته در اين همهمه بازاري ؛

                                كاش در قيمت چشمان تو ارزاني بود.

                                آن زماني كه به چشمان تو عادت كردم

                                قرض دادي به دلم هرچه پريشاني بود

                                كاش مثل دل بي تاب علي شير خدا،

                                روي نمناك ترين اشك تو مهماني بود؛

                                بي سرانجام تر از قصه زندان و قفس ،

                                اشكهاي دل بي تاب تو پنهاني بود ؛

                                آسمان خيس ترين اشك به محراب علي است؛

                                راز اين شعر همين مصرع پاياني بود...

سلام ...

بعد از مدتها با يكي از اشعار خودم در خدمت شما هستم ، دوست دارم نظر شما را بدانم؛ البته تاريخ سرودن آن برميگردد به 5 ، 6 سال پيش و در حال و هواي آن دوران سروده شده است، دوست دارم نظرتان را در مورد اين شعر بدانم:

                                                            تلاقي نگاه و يك اشاره ...

                                  و در دل جوشش عشقي دوباره،

                                  طپشهاي دل و يك حس مبهم ،

                                  دوباره رونوشت يك شماره ...

                                  دوباره حس و حالي شاعرانه ،

                                  دوباره شعر و بيت و استعاره ؛

                                  شك و ترديد گفتن يا نگفتن !!!

                                  دوباره فال حافظ ؛ استخاره ...

                                  غروب و غربت و اشك و غم و آه

                                  دوباره كوچه هاي  بي قواره ...

                                         .............

                                  نهيب عقل اما ميكند باز ،

                                  تمام رشته ها را پاره پاره ...

                                  دوباره توبه و زاهد نمايي ...

                                  دعا و مهر و تسبيحي دوباره ؛

                                  ولي با يك هجوم لشكر عشق ،

                                  بگيرد عقل از ميدان كناره ...

                                  كمي تا قسمتي عاشق شود باز ،

                                  دل شاعر فقط با يك اشاره ...

... تمام واژه ها را زير و رو ميكنم ، تمام صفحه هاي ذهنم را ورق ميزنم ، تمام قدرت قلمم را به كار ميگيرم ... اما چه بگويم از فاطمه ؟؟؟ بگويم كه او بزرگترين زن است در تاريخ!!! او كه چيزي از مردانگي كم ندارد...

باز هم از شعر كمك ميگيرم ؛ شايد اين كلام جادويي ...

اما نه ... به قول مرحوم شريعتي : اينها همه هست ولي همه اينها فاطمه نيست؛ چرا كه فاطمه ، فاطمه است ...

                                                                        شهاب مرادي

1) مريم رزاقي

                        مي ماند شب جسارت فردا اگر نبود

                تا بوده ... بوده نام تو ... اما اگر نبود؟!

                عاشق نميشدند به باران زنان ابر؛

                همراه چشمهاي تو دريا اگر نبود ؛

                گم ميشديم در شب اين روز هاي شوم،

                خورشيد چشمهاي تو با ما اگر نبود،

                هرگز نميشد از تو سرود اي شبيه عشق،

                در كنج سينه اين دل تنها اگر نبود،

                هرگز نميشناختمت اي زن غريب...

                بر شانه تو غربت مولا اگر نبود ؛

                اي مردهاي فاجعه بر ما چه ميگذشت ؛

                در اين ميانه حضرت زهرا اگر نبود؟!

                                    **********

2) حسين حسيني – متولد 1360_ رشت

                        آغوش مادر باز بود اما كبوتر ها ؛

                گفتند : آغوشت كجا و ما كبوترها؟

                بر خاك تو پهلو گرفتيم و ترك خورديم،

                فرق است بين طاقت ما با كبوترها

                اينجا ضمانتگاه آهوها و انسانهاست،

                بي گنبد و بي دانه اند آنجا كبوترها...

                مادر نشانت را زمين حتي نميداند؛

                تنها نشاني از تو و تنها كبوتر ها ...

                ناگفتني ها با شما داريم صد افسوس،

                كه در نمي يابند ماها را كبوتر ها ...

                                ******

3) ياسر هدايتي _ ميبد _ رشته الهيات

                        هفت فرشته در يمين ، هفت فرشته در يسار

                پيش رو  علي و جبرئيل ؛ پشت سر سه طفل بيقرار

                هفت صف فرشته سوگوار ،ضجه ميزنند عشق را ...

                مي برند روي دست خويش ، آيه كبود و داغدار،

                آيه كدام سوره است ، روي دست اين فرشتگان ،

                اين بزرگ آسمان و عرش ، اين غريب و را ه در ديار،

                باورم نميشود خدا ، پاره تن محمد است ؟!!!

                اين كه روي دوش ميبرند ،‌ اين فرشتگان سوگوار؛

                آسمان تكيده ميشود، خاك غرق گريه ميشود،

                باد شرحه شرحه ميشود، بغض كرده است ذوالفقار

                شعله شعله اشك و آه ، خون ميدود ز چشمها برون،

                هفت فرشنه در يمين ، هفت فرشته در يسار ...

                                     ******

4) مهدي شيخ حسيني _ اصفهان _ رشته ادبيات فارسي:

                                      حالا چه رفته بر سر بانوي آسمان،

                                كاين سان فتاده لرزه به زانوي آسمان،

                                اينجا گرفته است گلو گاه آينه ...

                                اينجا نشسته زخم به پهلوي آسمان،

                                دستي كه دست آينه را بسته پيش از اين،

                                دستي بنفشه كاشته بر روي آسمان،

                                سوسو نزد ستاره چشمش خداي من ،

                                بانو رسيده است به آن سوي آسمان...

سلام دوستان عزیز

ممنون از لطف و بزرگواریتان ... با معرفی دو نفر دیگر از دوستانی  که شعر فرستادند در خدمتتان هستم ... اگر نظر سنجی قبلی وبلاگ را دیده باشید حتما متوجه شدید که اکثر خوانندگان دوستدار قالب غزل هستند و به همین دلیل و به خاطر احترام به نظر شما خوانندگان گرامی از دوستان شاعرم تقاضامندم که در ارسال شعرهای خود این مطلب را مورد توجه قرار دهند...

موضوع دیگری که متاسفانه باید به عرضتان برسانم این است که با کمال تاسف دیده شده است که بعضی ها که هیچ بویی از انسانیت نبرده اند و از واژه فرهنگ فقط املای آن را بلدند بعضی از اشعار شاعران جوانی را که در اینجا به معرفی آنها پرداخته ایم را در جای دیگر به نام خود به ثبت رسانده اند ... من که واقعا در این مورد نمیدانم که چه بگویم!!!!!!!! فقط در درگاه باریتعالی خواستار شفای عاجل برای آنها هستم.

                                                 شهاب مرادی

معرفي شاعر 14)

محمود حيدري

متولد :1363- بوشهر

دانشجوي كارگرداني سينما _ تئاتر

با تشكر از ايشان به خاطر ارسال نمونه اي از آثارشان ؛ و با آرزوي موفقيت روزافزون براي ايشان اشعار ارسالي اين دوست عزيز را مرور ميكنيم:

                                                                           1)

               دختران بندر ، تا آبي چشمهاي شما بارها رفته ام ؛

               با لنجهاي بي لنگر ، بارها رقصيده ام ،

                با پاهاي سوخته ، در زير پلكهاي شما …

                     بارها خوابيده ام .

              و صبحگاهان با همه شما ؛

              از خواب برخاسته ام .

              دختران بندر،

              تا گرداب چشمهاي شما ،

              بارها رفته ام .

                                  2)

              عشق وحشي است و

              عاشق…

              راستي كدام خوي مريم را به ارث برده اي؟!!!

              كه مرا اين چنين به صليب كشيدند،

              نگاه كن ، چه سنگين به پاي تو نشست،

              آن كه از روز اول شاهزاده نبود؛

              آغوشت را باز كن و مسيحا وار مرا به صليب كش؛

              و به ياد داشته باش!

              غروب ها…

              يادآور خون من است،

              كه از وسعت آغوش تو ميچكد…

معرفي شاعر 15)

يگانه منجمي

ليسانس حقوق

... نه گندم خورده ام و نه سيب ، ولي در سحرگاه يك روز فرورديني سال 1361 مرا از بهشت به دنيا آوردند... همين.

                                                            من گرفتار و تو آزاد و رها

                                                تو خوش و بنده گرفتار بلا

                                                بي سبب پاپي عشقت شده ام،

                                                جور قلب تو نشد وصله ما....

                                                          *******

                                                آب ، بابا ، نان ... بابا نان ندارد

                                                سارا و دارا دارد اما نان  ندارد ...

                                                سارا تو يك دفتر پر نان نوشته ،

                                                داري ولي باباي تو ، آن هم ندارد

                                                سارا بگو يك جمله كه نان داشته باشد،

                                                خانم معلم سفره ما نان ندارد...

                                                هر چند هر شب مشق من نان است و بابا

                                                باور كنيد باباي سارا نان ندارد ...

                                                باباي سارا زير باران پاي پياده ،

                                                آمد ولي در كوله بارش نان ندارد؛

                                                سارا شكم خالي ولي دفتر پر از نان ،

                                                خوابيد زير سفره اي كه نان ندارد...

معرفي شاعر12)

امير احمدي

متخلص به پرنده ...

در بيوگرافي كوتاهشان گفته اند كه : تا حالا 17 بار دور زمين چرخيدم ، دبيرستان درس ميخوانم...

و يك غزل زيبا به انجمن شاعران جوان فرستاده اند:

                                                            خانه دل را بيا آباد كن

                                  اين دل بي ياورم را شاد كن

                                   بي تو من در اين قفس زندانيم

                                  ميله را بشكن مرا آزاد كن

                                  با حضور گرم خود در قلب من

                                  عشقي از خود ناب تر ايجاد كن

                                  اين سكوت بي صدا من را شكست

                                  بشكن او را با دلم فرياد كن

                                  ياد من در سينه ها پوسيده است

                                  هر كجا رفتي زمن هم ياد كن

                                  اي تو شيرين تر ز هر جام عسل

                                  در ره عشقت مرا فرهاد كن...

معرفي شاعر 13)

وحيد طلعت

متولد 1360_ شاهيندژ

كارشناسي كامپيوتر _ تهران

                     بيوگرافي شان را از قلم شيواي خودشان بخوانيد:

       شعر را از پدر ؛ شاعر حقيقي شعرهايم آموختم، سه مجموعه دارم : در فصلي از سكوت _ بعد از هزار سال_ با انزوا براي هيوا   به زبان مادري ام ( تركي) هم شعرها و ترجمه هايي دارم؛ از آذربايجانم ، آذربايجان زرد رنگ در پايين درياچه،جايي كه تركها و كردها زندگي ميكنند؛ همان حوالي سرزمين آفتاب، نام تركي اش "يورد"  و كردي اش "شون " ...

در جنگ به دنيا آمدم و در جنگ بزرگ شدم، وقتي جنگ تمام شد شاعر شدم، بزرگترين نعمت و رحمت خدا براي من پدرم بود...بهترين دوست زندگي ام ، كه آخرين روز پاييز 83 به خدا رسيد، با شعر كردي و شاعران كرد بيگانه نيستم، كودكي ام در كردستان مغرور،با كوههاي بلند و مردم مهربانش گذشت،هنوز هم زيباترين موسيقي براي من ، حيراني است، از شعرها غزل را بيشتر دوست دارم ... همين ...

 شعر تركي:

                           بيزكي اليميزي قوخلاما ميشديق

                           بيز كي دنياني يوخلا ما ميشديق

                           ياشاديق

                           يازلار  وورو لوب

                           پاييزلار آيريلديق.

ترجمه :

                       ما كه دستمان را بو نكرده بوديم،

                     ما كه دنيا را نسنجيده بوديم،

                     زندگي كرديم؛

                     با هر بهار عاشق شديم،

                     و با هر پاييز به جدايي رسيديم...

                                  فردا طلوع

                      وقتي كه با خيال تو مانوس ميشوم

                     لبخندهاي عاري از افسوس ميشوم

                     شبهاي بي ستاره من با حضور تو...

                     من خود براي چشم تو فانوس ميشوم،

                     بيداري شگرف ، مرا رنج ميدهد...

                     امشب اسير خواب تو _ كابوس_ ميشوم

                     بين هزار بغض گلو ، بارها سكوت،

                     آهنگ غم گرفته ناقوس ميشوم...

                     يك جاده حرف پشت سرت بود و اين ميان،

                     من در غبار راه تو پابوس ميشوم،

                     خود را كنار ميكشي از چشمهاي من،

                     چون اشك در نگاه تو ملموس ميشوم،

                     فردا طلوع يك نفر از دست ميرود،

                     فردا غروب از همه مايوس ميشوم!

                                                بهار82 تهران_ وحيد طلعت